Հոկտեմբերի 9-ից Հայաստանի մեծ ու փոքր քաղաքների մեծ էկրաններին է բարձրանում Դալմա Գարդեն մոլը։ Ավելի ճիշտ՝ Գոռ Կիրակոսյանի նոր կատակերգությունը, որի գործողություններն ընթանում են Դալմայում։ Խոսել ենք ռեժիսորի հետ հումորի բուժիչ ուժի, Հայաստանում կինո նկարելու բարդությունների, Գայ Ռիչիի հետ փորձի փոխանակման և իհարկե «Mallորվածի» նկարահանումների մասին։

ԱԵ: Գաղտնիք չէ, որ Հայաստանում և՛ մեծ էկրաններով, և՛ հեռուստատեսությամբ
ամենամեծ պահանջարկն ունեն կատակերգությունները։ Ինչո՞ւ է Հայաստանում այդչափ պահանջված ժանրը։
ԳԿ: Հայաստանում նկարում են կա՛մ ցավերի մասին, կամ խնդալու մի բան։ Պարզ է, որ եթե ընտրությունն էս է, մարդիկ նախընտրում են երկու ժամով պոկվել դարդերից ու մի քիչ ցրվել։ Ցավոք սրտի, ամեն կատակերգություն չի, որ իսկապես խնդալու է, բայց դե հանդիսատես բոլորն էլ գտնում են, ինչ ասես։

ԱԵ: Իսկ հենց ձե՞ր դեպքում։
ԳԿ: Հումորն իմ կյանքում միշտ դեղի պես մի բան է եղել։ Մենք Կալիֆորնիայում Demq Show-ի ընկերներով երկար տարիներ շաբաթը երկու անգամ հավաքվում էինք հումորային սցենար գրելու։ Բայց դա ավելի շատ թերապիայի պես մի բան էր։ Դրան զուգահեռ էլ սիրահարված եմ եղել կինոյին։ Բայց հետաքրքիր է, որ երբ բանը հասավ արդեն նկարելուն, ես առաջին փորձս արեցի լրիվ ուրիշ ժանրում։ «Ես ատում եմ Ռոմեո և Ջուլիետ պատմությունը» ինչ-որ ծուռ փորձարկում էր, որը բացարձակապես ես չէի, շատ սարքովի ու ոչ անկեղծ էր։ Դա եղել է իմ ամենալավ դասը, երբ ես 15 րոպեանոց ֆիլմ նկարելով հասկացել եմ, որ սրանից հետո ես պիտի նկարեմ բացառապես էն, ինչ իմն է։ Օրինակ՝ «Մեծ պատմություն փոքր քաղաքում»։ Մի բան, որ ես կարող եմ պատմել իմ ոճով, իմ հումորով, ու պատրաստ եմ դրա մեջ դնել հոգիս ու ունեցածս բոլոր գիտելիքները։ Կատակերգություն նկարելիս հանգիստ եմ, որովհետև գիտեմ՝ ինչպես է աշխատում կատակերգությունը, դա իմ կոմֆորտի տարածքն է։ Ես պարբերաբար խառնում եմ ուրիշ ժանրային բաղադրիչներ, բայց հիմքը մեկ է՝ հումորն է։ Հիմա նոր սկսում եմ մտածել, որ պատրաստ եմ ավելի կտրուկ փոփոխությունների գնալ, տեսնենք։

ԱԵ: 2006 թվական, դուք ընդամենը 24 տարեկան եք։ Ու հանկարծ՝ «Մեծ պատմություն փոքր քաղաքում»։ Հայկական կինոյի նորագույն շրջանի համար չափազանց աչքի ընկնող նախագիծ էր։ Ինչպե՞ս գլուխ բերեցիք։
ԳԿ: Ես սովորում էի Միացյալ Նահանգներում ու «Մեծ պատմությունը» իմ կուրսային աշխատանքն էր։ Հայրիկս ու իր ընկերներն ահագին գումար հատկացրեցին՝ վստահ լինելով, որ ես հետ կբերեմ ներդրումները։ Դե, ինքն էլ աշխատել է թատրոնում, պարային ոլորտում, ու կարող էր գնահատել էդպիսի նախագծերը։ Ոնց որ թե չփոշմանեց։

ԱԵ: Ինչպե՞ս ընդունվեց Հայաստանում։
ԳԿ: Էն ժամանակ Երևանում աշխատող միակ կինոթատրոնը «Կինոմոսկվան» էր, իսկ հայկական ֆիլմեր հազարից մեկ էին ցուցադրում։ Երջանկահիշատակ տնօրեն Մարտուն Ադոյանը հայրիկիս վաղեմի ընկերն էր, ինձ գիտեր նաև իմ կատակերգական շոուներով։ Բայց երբ եկա, ասեցի՝ «ֆիլմ ունեմ նկարած, եկեք ցույց տանք», ասեց՝ «Գոռ ջան, էստեղ ոչ մեկ չի գալիս հայկական կինո նայելու, լավագույն դեպքում՝ մեկ-երկու օր։ Բայց քանի որ դու Կարոյի տղան ես, ես էլ քեզ շատ եմ սիրում, թող լինի մի շաբաթ»։ Էդ մի շաբաթը վերածվեց երեք ու կես ամսվա։ Ընդ որում, էն ժամանակ էսօրվա գովազդի հնարավորությունն էլ չկար՝ «Կինոմոսկվայի» վերևում պաստառ, Թումանյան-Պրոսպեկտում աֆիշա, ու ինչ-որ ֆլայերներ Ջազվեի սեղաններին, Հ2-ով մի քանի թրեյլեր, վերջ։ Բայց մարդիկ նայում էին, հավանում էին, իրար փոխանցում էին, ու հոսքը շարունակվեց։

ԱԵ: Ձեր ֆիլմագրության մեջ առանձնանում է «Տոմս դեպի Վեգաս» ֆիլմը՝ ռուսական արտադրություն, նկարահանված ԱՄՆ-ում, դուք՝ Հայաստանից…
ԳԿ: Էնտեղ ես հրավիրված ռեժիսոր էի, դա ի սկզբանե իմ նախագիծը չէր։ Ու երբ ես նոր էի միացել, մի մեծ խնդիր նկատեցի սցենարում. հեղինակները՝ ռուս կինն ու ամուսինը, երբեք չէին եղել Ամերիկայում, ինչ գիտեին՝ ամերիկյան ֆիլմերից էին քաղել։ Իսկ ես ամբողջ կյանքս էի էնտեղ ապրել, դա ինձ խանգարում էր։ Մի խոսքով, ահագին աշխատեցինք, խմբագրեցինք, իմ տեսլականն ու ոճը ներմուծեցի, օպերատոր Ֆիլիպ Վանդեվալին նորից հրավիրեցի՝ շատ լավ գործընկեր եղավ։ Շատ ցավում եմ, որ հաջող վարձույթ չունեցավ, չարդարացրեց պրոդյուսերների սպասելիքները, ոչ էլ շատ սիրվեց դիտողների կողմից։ Բայց ես ինչպես միշտ արել եմ իմ հնարավորությունների եղածն ու չեմ ափսոսում էս փորձի համար։

ԱԵ: Ի՞նչ ֆիլմեր եք սիրում դիտել որպես հանդիսատես։
ԳԿ: Անկեղծ ասած, իմ նայած ֆիլմերը նրանք չեն, որ ես նկարում եմ։ Մռայլ թրիլերներ կարող եմ նայել ժամերով ու օրերով։ Ֆինչերի ամեն ինչը, կորեական արյունոտ թրիլերները, Netflix-ի Dark-ը, Գայ Ռիչիի վաղ շրջանը… Ի դեպ, ես Գայ Ռիչիի հետ բախտ եմ ունեցել շփվելու ու քննարկելու «Մեծ պատմությունը», որն ինքը դիտել էր տանը Մադոննայի հետ, երբ եղբայրս՝ Միհրանը, պարում էր Մադոննայի խմբում։ Մի խոսքով, խոսեցինք, ասեց, որ շատ տպավորված էր մի տեսարանով, ասեց՝ «շատ լավ էր, գողանալու եմ քեզանից»։ Ասեցի՝ «արխային, ես էլ քեզանից եմ շատ բան գողացել»։ Ասեց՝ «ինչ դու գողացել ես ինձանից, ես էլ ուրիշից եմ գողացել»։

ԱԵ: Ուրիշ հայկական ֆիլմերին հետևու՞մ եք։
ԳԿ: Փորձում եմ բոլորը դիտել։ Վերջիններից, որ շատ եմ տպավորվել, Աննա Մաքսիմի «Մեդալի հակառակ կողմն» էր։ Էն բացառիկ դեպքերից է, երբ էկրանից զգում էի, որ հոգի կա մեջը դրված։ Ուրախ եմ, որ օգնեցի, որ Միացյալ Նահանգներում ցուցադրություններ կազմակերպվեն։

ԱԵ: Իսկ ձեր ֆիլմերը դիտո՞ւմ եք։
ԳԿ: Եթե առիթ կա ինչ-որ մեկին ցույց տալու։ Որպես կանոն՝ աչքս ծակում են ինչ-որ թերություններ, որ հիմա, տարիներ անց եմ գիտակցում։ Վերջերս «Կորածմոլորածը» նայեցի նոր ծանոթներիս հետ, ու անընդհատ մտածում էի, որ ռիթմը մի քիչ արագացնելու կարիք ունի։

ԱԵ: Քսան տարվա ընթացքում Հայաստանում ֆիլմ նկարելը հուսամ հեշտացե՞լ է։
ԳԿ: Գոնե էնքանով, որ շատ մասնագիտություններ էն ժամանակ պարզապես չկային, իսկ հիմա կան։ «Կորած-մոլորվածը Հայաստանում» նկարելու համար ամբողջ տեխնիկան՝ խցիկից սկսած մինչև վերջին մալուխը, երեք բեռնատարով բերել ենք Վրաստանից՝ վրացի լուսավորողների ու տեխնիկների խմբով հանդերձ։ Հիմա դա լուծելի հարց է, տեխնիկան կա, մարդիկ աճել են, նորերն են հայտնվել։

ԱԵ: «Mallորվածը» երկրորդ ֆիլﬓ է «Սևազգեստ կանանցից հետո»՝ Դիանա Մալենկոյի մասնակցությամբ։ Ընդհանրապես, սցենար գրելիս մտքում ունենու՞մ եք դերասաններին, որոնք մարﬓ ավորելու են կերպարներին։
ԳԿ: Չէ, հակառակը, մի շտ փորձում եմ կերպարը ստեղծել առանց որևէ մե կին կապելու։ Հազվադեպ լինում են դեպքեր, որ գրելիս հասկանում ես, որ հենց սա է իդեալական տարբերակը։ Օրինակ՝ Հրանտը Թոխատյան «Մեծ պատմությունում», Միշիկը Պողոսյան «Կորած-մոլորվածում»։ Իսկ օրինակ, «Mallորվածում» Մալենկոյի դերի համար դիտարկում էի չորս հոգի, թեպետ նա առաջինն էր ցուցակում։

ԱԵ: Նոր ֆիլմում երևի չափազանցություն չի լինի, եթե ասենք, որ գլխավոր «դերակատարներից» է նաև Դալմա Գարդեն Մոլը։ Ինչպե՞ ս այն դարձավ նոր կատակերգության գործողությունների վայր։
ԳԿ: Ի սկզբանե, դա Գրիգոր Դանիել յանի ու Գարիկ Ստեփանյանի գաղափարն էր։ 2020 թիվն էր, պատերազմի օրերին Կամերային թատրոնում էինք, աշխատում էինք օգնության կազմակերպման մեջ։ Պահի տակ նստում, խոսում էինք, կինոներ էինք քննարկում, մտքեր փոխանակում։ Պատմեցին կոնցեպտի մասին՝ փոքր երեխան Նոր տարվա գիշերը մն ում է մոլում, որը նույն ժամանակ փորձում են կողոպտել գողերը, նույնիսկ մի քանի տեսարան արդեն ունեին մտածած։ Հավանեցի գաղափարը, կանչեցինք ArmComedy-ի Նարեկին Մարգարյան ու համատեղ ուժերով ստացանք էն վերջնական տեքստը։

ԱԵ: Ինչպե՞ ս ստացվեց Դալմայի հետ համագործակցությունը։
ԳԿ: Գտանք ընդհանուր ծանոթներ, կապվեցինք, պարզվեց՝ Դալմայում էլ վաղուց մտքեր ունեին կինո կամ սերիալ նկարահանելու, էդպես մե ր ցանկությունները համընկան։ Նոյեմբերն էր, պատրաստվեցինք, հունվարին մտանք նկարահանման։ Երևի 15-16 օր անցկացրել ենք հենց Դալմայում։ Ավելի ճիշտ, 15-16 գիշեր, որովհետև գալիս էինք երեկոյան 9-ին ու գնում առավոտյան 9-ին։ Բավական ծանր նկարահանումն եր եղան, որովհետև սովորաբար առաջ են գցում դրսի տեսարանները, որ եթե հանկարծ մի բան խանգարի, հնարավոր լինի արագ մտնել ներսում նկարել։ Էս դեպքում մե նք պիտի հակառակն անեինք, որովհետև մոլն ուներ տոնական դեկորներ ու այնտեղ չէին կարող դրանք անվերջ պահել։ Թարսի պես մոլում էլ աշխատակազմ էր փոխվել, իրենց համար էլ էր շատ բան նոր, սրճարանն ուզում էր վերանորոգում անել, մի կերպ համոզեցինք, որ հետաձգեն։ Ու դրանից հետո էլ դրսային տեսարաններ՝ Ստեփանավան, Կապան, Վրաստան, ցուրտ, ձմե ռ… Բայց ամեն ինչ հրաշալի ստացվեց, ի վերջո։

ԱԵ: Տրամաբանական հարց՝ հաշվի առնելով, որ ԱՄՆ-ում եք սովորել ու ապրում. կուզեի՞ ք նկարել ֆիլմ անգլերեն լեզվով, ամերիկացի դերասաններով։
ԳԿ: Շա՜ տ։ Սցենարներ ունեմ նույնիսկ գրած, բայց դեռ չեմ գտել էն դուռը, կամ էն մարդուն, որը կբացի էն դուռը, որ կտանի դեպի մե ծ ամե րիկյան կինո։ Մի պահ էլ կա, որ եթե ես ունեմ մի միտք, գաղափար, ուրեմն չեմ ուզենա անել դրա ավելի էժան, ստից տարբերակը։ Իսկ Ամերիկայում կինո նկարելը մի քանի անգամ ավելի թանկ է լինելու, քան Հայաստանում։ Բայց նաև չեմ նստում ու սպասում էդ դռան բացվելուն, ես իմ գործն եմ անում էստեղ։ Ու փորձում եմ անել ամե նալավը։ Իսկ դուռը մի օր կբացվի։

ԱԵ: Հաջորդ նախագիծն արդեն ունե՞ ք։
ԳԿ: Միշտ ունեմ բազում նախագծեր, որոնք ջրում եմ, ու սպասում, թե որը երբ ծիլ կտա։
Ունեմ 14 թվին գրած մի հեքիաթ, որտեղ ժամանակակից հայր ու որդի հայտնվում են թումանյանական հեքիաթների աշխարհում։ Գրել էի, երբ տղաս նոր էր ծնվել։ Էն ժամանակ դա շատ բարդ իրականացվող բան էր, հիմա գուցե արդեն կա հնարավորություն, տեսնենք։ Մյուս կողմի ց, մտածում եմ ուժերս փորձել դրամեդիայի ժանրում, որտեղ էլի հումորի լեզվով, բայց շատ լուրջ թեմաների մասին կկարողանամ խոսել, որ հերոսներն ավելի մեծ խնդիրների առաջ կանգնած լինեն, մոտավորապես ֆրանսիական «1+1»-ի շունչ ունեցող ֆիլմ։ Դա կարող է ինձ համար իսկապես քայլ առաջ լինել։